Het was eind oktober dat ik een weekje in Oostenrijk verbleef om te wandelen. Een late herfst, waarin rode, gele en bruine bladeren oplichten in het landschap naast de altijd fiere groene naaldbomen die reiken tot aan boomgrens. Daarboven kale alpenweiden en sneeuw, eeuwige sneeuw. Uitzichten op rijzige bergen en een gletsjer die in deze tijd van het jaar voor wintersporters al is ontsloten door een Gletsjerski-kabelbaan. Daar is het licht en ruim en bevindt zich een uitgestrekte compacte sneeuwmassa.
Zodra de maan opkomt en de sterrenhemel zich begint te tonen na de schemering geniet ik op het balkon van de hotelkamer van de zuivere berglucht. Het hotel ligt eenzaam op een bergwei en de bellen van de koeien geven zelfs aan het begin van de avond nog hun klanken prijs. Vrijheid, contact met de hemel, oneindig universum dat zich toont en mij in contact brengt met mijzelf. Een ademhaling, een zucht. Dit is de plek waar de prana stroomt.
Het hart krijgt de kans om zich in de oneindigheid van de vallende nacht te openen. Het moment van de zonsondergang is misschien wel net zo voedend als de schemering van de ochtend. De vroege ochtend - vaak het uur rond zonsopkomst, Brahma muhurta genoemd in de Vedische traditie - wordt al eeuwen beschouwd als de meest gunstige tijd om te mediteren. Ik besluit om morgenvroeg niet uit te slapen, maar wakker te worden voor een vroege ochtendmeditatie.
De volgende ochtend horen we tijdens het ontbijt van de hoteleigenaar dat de nabijgelegen gletsjer al toegankelijk is voor wintersporters. Ik ben hier met een Duitse vriendin en we besluiten samen om de kabelbaan te nemen naar ruim 3000 m hoogte om daar alvast de vroege winter te proeven. Overigens helemaal tegen ons plan in, want we kwamen voor de geuren en de kleuren van de herfst. Ik ben een fervent skiër maar heb geen ski's en skikleding bij me, dus ondernemen we op onze wandelschoenen en dik ingepakt met mutsen en handschoenen de tocht naar de gletsjer.
Op dit moment van de late herfst blijken er meerdere wandelaars te zijn die de vroege winter op de top willen beleven. Op het panoramadak van het meer dan 3000 m hooggelegen restaurant is het uitzicht weergaloos mooi.
Het aanwezig zijn in de sneeuw verbindt alle elementen met elkaar. Boven op de Kitzsteinhorn ben ik eindeloos verweven met mijn oorsprong, daar waar de eeuwige sneeuw de balans van alle vijf de elementen vertegenwoordigt. Hier komen de stilte van de ether, de adem van de lucht, de glans van het vuur, de vloeibaarheid van het water en de stevigheid van de aarde allemaal samen.
Wanneer ik al deze elementen badend in het licht van de zon samen beschouw, wordt de eeuwige sneeuw een spiegel voor de ervaring van het moment zelf. Wat aan de buitenkant koud en onbeweeglijk lijkt, herbergt binnenin zich de dynamiek van alle elementen, net zoals onze eigen diepste stilte niet doods is, maar vol leven, vol potentie. In haar witheid weerspiegelt de gletsjer de zuiverheid van bewustzijn zelf: zonder kleur, zonder voorkeur, maar alles omvattend.
Alsof het een meditatie betreft loop ik in gedachten bovenop het panoramadak alle elementen af. Fysiek ben ik aan het luisteren, voelen, kijken, genieten en ruiken.
Ether vormt de achtergrond van de bijna hoorbare diepe stilte, waaruit alles verschijnt. In mij is dat het bewustzijn waarin gedachten, gevoelens en waarnemingen opkomen. Zoals ether niet bevriest, blijft ook bewustzijn onaangetast.
De lucht is de adem van het leven, een subtiele beweging. Ook hoog, hier in de ijle lucht van de hoge bergen is er adem, weliswaar dun, maar zuiver. In mij symboliseert dit de beweging van praṇa, de vitale stroom die alles bezielt. Eeuwige sneeuw leert dat ook beweging verstild kan zijn en rust vindt in stilte, een rustige adembeweging die niet stopt.
De fel schijnende zon, waartegen de zonnebril mijn ogen beschermt, vertegenwoordigt in dit witte landschap het element vuur. De zon verwarmt, laat smelten, maar vernietigt niet. Het vuur staat voor het vermogen om te zien, te begrijpen en te transformeren. Zoals sneeuw smelt in het zonlicht, zo lost onwetendheid op in het licht van inzicht.
Het leven dat broeit in de sneeuw wordt vertegenwoordig door het element water als leven dat sluimert in de sneeuw. Bevroren lijkt het dood, maar de waarheid is dat het rust en wacht op het juiste moment om weer te stromen. Water verbindt, verzacht en maakt leven mogelijk, fysiek en innerlijk. Door smaak nemen we niet alleen voeding tot ons, maar proeven we ook het leven. Water staat voor essentie, levenssap en de volle smaak van het leven zelf. Op dit moment vertegenwoordigt het voor mij het genieten van de smaak van winter.
Als laatste vertegenwoordigt de aarde de dragende kracht. De bergen waarop de sneeuw rust zijn symbool van standvastigheid, van de indrukwekkende stille kracht van zijn. Ook als alles om mij heen beweegt of verandert is er in mij het vermogen om geworteld te blijven door de geruststellende dragende kracht van moeder aarde.
